ဒီဆုိက္ဒ္ထဲက စာေတြက ၀ါသနာအရ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကို အရင္ကတည္းက ေတြ႔တဲ့ဆိုက္ဒ္ေတြကေန Download ဆြဲထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီကို ျပန္တင္မယ္ဆိုျပီး ရည္ရြယ္ရင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေႀကာင့္ ခုလိုျပန္တင္ျဖစ္သြားေတာ့ ယူခဲ့တဲ့ဆုိက္ဒ္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

Friday, May 10, 2013

ကရင္ျပည္နယ္ခရီးစဥ္(၂)

E.G. F | 10:29 PM |


ရင္ကုိလိႈက္ဆြဲ ဇြဲကပင္ေတာင္တက္ပြဲ

မုန္႔ဟင္းခါးဘုန္းေပးျပီး မိမိတို႔ေခတၱတည္းခုိမည့္ ႀကာအင္းေက်ာင္းသို႔သြားရသည္။ ႀကာအင္း ဆရာေတာ္ကား မသိလွ်င္ စိတ္တိုတတ္သည္ဟု ထင္ရေသာ္ျငား အေႀကာင္းသိသူမ်ားက သေဘာေကာင္းျပီး လူငယ္မ်ားအေပၚ နားလည္တတ္သည့္ ဆရာေတာ္ဟု သေဘာေပါက္ႀကသည္။ မိမိအေပၚလည္း သေဘာထားႀကီးစြာ ဆက္ဆံေျပာဆိုခဲ့သည့္ ဆရာေတာ္ျဖစ္သည္။ တစ္ေနကုန္ ႀကာအင္းေက်ာင္းတြင္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရင္း ညေနေရာက္ေသာအခါမွ ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚသို႔တက္ရန္ စီစဥ္ႀကရသည္။ ယေန႔တေပါင္းလျပည့္ေန႔ကား ကရင္ျပည္နယ္၏ အထင္ကရျဖစ္သည့္ ဇြဲကပင္ေတာင္ -ေစတီေတာ္ျမတ္၏ ဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ျဖစ္သည္။

          ညေနပုိင္းေရာက္ေသာအခါ ဦးခၽြဲႏွင့္ေအးခ်မ္းတို႔ေရာက္ရွိလာႀကျပီး ညကိုးနာရီခန္႔တြင္ ေအးခ်မ္း ၊ေခမိႆရ မိမိႏွင့္သူငယ္ခ်င္းတို႔ ေတာင္ေျခသုိ႔ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ ခရီးဆက္ႀကသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ အရွင္ေတဇိႏၵသည္ ေတာင္ေျခသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ ရုတ္တရက္ အေႀကာင္းကိစၥတစ္ခုေပၚလာသျဖင့္  ေတာင္ေျခထိသာ လုိက္ပို႔ႏုိင္ခဲ့ျပီး မိမိကိုထားကာ ျပန္သြားရသည္။ သုို႔ႏွင့္ မိမိစာေရးသူ၊ ေခမိႆရ ၊ ေအးခ်မ္းတို႔သုံးဦးသား ဆုိင္ကယ္ကိုအပ္ထားခဲ့ျပီး ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚတက္ရန္ တက္ႀကေတာ့သည္ ။ ေတာင္ေျခတြင္ ပြဲရွိသျဖင့္ လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႀကပ္ေနေတာ့သည္။ အေတာ္ႀကာမွ မုဒ္ဦး၀သုိ႔ေရာက္ေတာ့ သည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မေပ်ာက္ေစရန္ သတိထားကာ ေရွာင္ရင္းေကြ႔ရင္း လွည့္ပတ္တိုးေ၀ွ႔ သြားႀကရျခင္းျဖစ္သည္။ မ်ားလုိက္သည့္လူ၊ ဆူလုိက္သည့္ပြဲသံ၊ ေပါလုိက္သည့္ေစ်းပြဲေႀကာင့္ ဒီညေတာင္ေျခမုခ္၀ ေရာက္မွေရာက္ပါ့မလားဟု သံသယပင္ျဖစ္မိသည္။ ထို႔ထက္ဆိုးသည္မွာ ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသား ေအးခ်မ္းက ကေလးဆိုျပီး မိမိတို႔ႏွင့္အတူ သူ ႔အိမ္မွ စိတ္ခ်လက္ခ်လႊတ္ လုိက္ႀကသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူကမိမိတို႔ထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုျမန္ေနသျဖင့္ သူမေပ်ာက္ေစရန္ တစ္ဖက္က လည္းသြားရင္း တစ္ဖက္ကလည္းသူ႔ကို သတိထားရင္းျဖင့္ ေတာင္ေပၚတက္ႀကရသည္။
          ေတာင္ေပၚအတက္လမ္းတြင္ လူကမ်ားလြန္းေနသည္။ အံ့ႀသစရာေကာင္းသည္မွာ ေတာင္ေပၚ တြင္ ေစတီတစ္ခုသာရွိသည္။ ညပုိင္းျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ဘာရႈခင္းမွေတြ႔ျမင္ရမည္မဟုတ္သည္ကို တက္ႀက သူတိုင္းက သိျပီးသားပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔ျဖစ္ပါလ်က္ လမ္းတြင္လူမ်ားျပည့္ေနျခင္းကား အံ့ႀသစရာပင္။ မိမိကား လမ္းတစ္၀က္ပင္မေရာက္ေသး အေမာဆို႔ေနေလျပီ။ ေတာင္ေပၚအတက္လမ္းကား က်ဥ္းကလည္း က်ဥ္းသည္၊ လူကလည္းမ်ားသည္၊ ေဘးတြင္လည္း ေခ်ာက္ႀကီးသာရွိသည္။ လူမ်ားလိမ့္က်ႏုိင္သည္ ဟုလည္း၊ သိထားသည္။ ဒီအတုိင္းႀကီးရပ္ေန၍လည္းမရ၊ ေရွ႕ဆက္ရန္လည္း မတတ္ႏိုင္၊ သို႔ႏွင့္ ေဘးထြက္ လုိ႔ရႏုိင္မည့္ေနရာကို ရွာလုိက္ရာ လူတစ္ေယာက္စာရပ္၍ရေသာေနရာကိုေတြ႔ေသာအခါ ေဘးထြက္ျပီး အေမာေျဖ လုိက္ေတာ့သည္။ ပုိဆိုးေလျပီ၊ ထိုအခါက်မွ ေခၽြးမ်ားတဒီးဒီးက်ကာ ေခါင္းမ်ားထူပူျပီး ပ်ိဳ႕အန္ လာေတာ့သည္။ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္အန္လိုက္ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း အေမာကမေျပႏုိင္ေပ၊ အားကလည္း မရွိေတာ့၊ ေဘးတြင္လူကလည္းမ်ားလြန္းသည့္အျပင္ ေတာင္ေပၚတက္ႀကသူမ်ားက မိမိကိုႀကည့္ သြားႀကေသာအခါ အရွက္ႀကီးရွက္လုိက္သည္မွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပင္ျဖစ္သည္။ ေဘးနားကိုႀကည့္ လုိက္ေတာ့လည္း အစက ေခမိႆရရွိေသာ္ျငား ေအးခ်မ္းမေပ်ာက္ရန္အတြက္ လိုက္ရွာရင္း သူပါေပ်ာက္ေနေတာ့သည္။ မိမိလည္း ေဘးတြင္ဘယ္သူမွမရွိေတာ့သျဖင့္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့လာမိေတာ့ သည္။ အေရးထဲ ဒကာတစ္ေယာက္ကလည္း မိမိကို `တစ္၀က္က်ိဳးျပီးလား´ဟု လာေမးေနျပန္သျဖင့္ မသိေသာ္ျငား စိတ္ရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ပင္ `တစ္၀က္ေတာ့က်ိဳးေနပါျပီ´ဟု ျပန္ေျပာလုိက္ရသည္။ ေနာက္မွ သိလုိက္ရသည္မွာ တစ္၀က္ပင္မက်ိဳးေသးေႀကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ ဇြဲကပင္ေတာင္ေတာ္သည္ မိမိေရာက္ဖူးေသာ၊ တက္ဖူးေသာ ေနရာမဟုတ္ေပ၊ ဟုိး-အေ၀းမွပင္ ေမွ်ာ္ကာေငးရင္း ဆႏၵမ်ားျပင္းျပ စြာျဖစ္ခဲ့ရေသာ ေနရာတစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ေရာက္ေအာင္တက္မည္ဟုလည္း အားခဲထားခဲ့ဖူးသည္။ ယခုကား ထုိသုိ႔မဟုတ္ျပီ၊ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါႏိုင္ေသာ အေျခေနတစ္ခုမဟုတ္ႏုိင္ေတာ့ျပီ၊ သို႔ႏွင့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု အခုိင္အမာခ်က္လွ်က္ `ငါလိုေယာက်္ား ျပႆဒါးမရွိ´ဟုလည္းေကာင္း `ေယာက်္ား တို႔လုံ႔လ ေသခါမွေလွ်ာ့မည္´ဟုလည္းေကာင္း ေျခလွမ္းတို႔ကို အသင့္ျပင္ဆင္ကာ လာရာလမ္းအတိုင္း လွည့္လွ်က္ ငုိက္စုိက္ငုိက္စုိက္ျဖင့္ ဆင္းခဲ့ေတာ့သည္။ မသိသူမ်ားကေတာ့ `ေအာ္-ျပန္ေတာင္ဆင္း လာျပီ၊ ေတာင္ေပၚကို သူေရာက္ခဲ့ေလျပီ၊ ငါတို႔ကေတာ့ ခုမွတက္ရသည္´ဟု ေတြးႀကမည္လားမသိ၊ မိမိကား မရင္းႏွီးေသာေဒသ၊ မေရရာေသာလမ္းတြင္ `ဇြဲကပင္ေရ ေ၀းခဲ့ရျပီေပါ့´ဟု နာက်င္စြာျမည္ေကၽြးရင္း ေရွာင္ေျပးရေတာ့သည္။

          သူစိမ္းဧည့္သည္ျဖစ္သည့္အျပင္ ဤေနရာႏွင့္အရမ္းရင္းႏွီးခဲ့သူလည္းမဟုတ္ေသာ မိမိသည္ ျပန္ ရမည့္လမ္းကိုလည္းမသိ၊ မည္သို႔ျပန္ရမည္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းနားမည္ျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္ေျခတြင္ တစ္ညလုံးအိပ္ရမည္လား သို႔မဟုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရမည္လား မည္သို႔ဆုံးျဖတ္ရမည္မသိ၊ လမ္းေလွ်ာက္မျပန္ႏုိင္သျဖင့္ တစ္ညလုံးေတာင္ေျခတြင္ ေနရမည္ဆိုလ်င္လည္း ေနမည္ဟု မိမိဘာသာ ဆုံးျဖတ္ရင္း တစ္ေျဖးေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ဆုိင္ကယ္ကယ္ရီသမားတစ္ေယာက္ ကိုေတြ႔ရသည္။ သူ႔ကို ေမးလည္းမေမးရဲ အားလည္းငယ္ အႀကံလည္းအုိက္လ်က္ပင္ သူ႔ကိုႀကည့္လုိက္မိ သည္။ ထိုအခါ မိမိအေျခေနကို ရိပ္မိ၍လားမသိ ဆိုက္ကယ္ငွားမည္လားဟု ေမးလာေသာအခါ ငွားမည္ဟုေျပာဆိုရင္း ဆုိင္ကယ္ငွားလိုက္သည္။ ဆုိင္ကယ္သမားကလည္း သေဘာေကာင္းပါသည္။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဇြဲကပင္ေတာင္တက္ႀကသူတို႔ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေမးႀကည့္ရာ စိတ္ရွည္ရွည္ျဖင့္ `ဇြဲကပင္ေတာင္ေစတီေတာ္၏ ဗုဒၶပူဇနိယပြဲေတာ္ကို ႏွစ္စဥ္တေပါင္းလျပည့္ေန႔မွာ က်င္းပပါတယ္၊ တက္တဲ့သူက အရမ္းမ်ားျပီး ၁၄-ရက္ကေနတက္လုိက္ႀကတာ လျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔ထိ ေန႔ေရာ ညပါတက္ေနႀကတုန္းပဲ၊ တက္တဲ့ေနရာက ႏွစ္ေနရာရွိပါတယ္၊ တစ္ဖက္ကေတာ့ ခေလာက္ႏုိ႔ ဘက္ကျဖစ္ျပီး မတ္ေစာက္တဲ့အတြက္ လူတက္နည္းႀကတယ္၊ အဲဒါေႀကာင့္ပဲ ေန႔ဘက္ကိုအဖိုးအဖြားေတြက အဲဒီလမ္းကိုေရြးခ်ယ္ျပီး ေတာင္ေပၚေရာက္ေအာင္တက္ႀကတယ္၊ ဒီလိုလူတက္မ်ားတဲ့ေန႔ေတြဆိုရင္ ဇြဲကပင္ေတာင္ဆရာေတာ္က ေတာင္ေျခအတက္လမ္းမွာ အုတ္ေတြပုံထားေလ့ရွိျပီး ေစတနာရွင္ေတြက တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုႏွစ္လုံး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုတစ္လုံးဆြဲျပီး တက္ႀကတယ္၊ အဖိုးအဖြားေတြကလဲ အုတ္ေတြသယ္ျပီး တက္သြားႀကတာပဲ၊ အဲဒီအုတ္ေတြနဲ႔ ေတာင္ေပၚကအေဆာက္အဦေတြ ျပဳျပင္ပါတယ္၊ ေနာက္တစ္လမ္း ကေတာ့ ေတာ္ပုန္ဘက္ကတက္တာပါပဲ၊ ေတာ္ပုန္ဘက္ကေတာ့ ခေလာက္ႏုိ႔ေလာက္ မမတ္ပါဘူး (မိမိတက္သည္မွာ ေတာ္ပုန္ဘက္မွျဖစ္သည္)၊ ေစတီရင္ျပင္က က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေပမယ့္ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ သူေတြ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့လဲ ဘယ္သူမွ ေနရာမရတယ္ရယ္လို႔မရွိဘူး၊ လမ္းကေတာ့က်ဥ္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တက္ႀကတာပါပဲ၊ အေတာ္မ်ားမ်ားက တစ္ႏွစ္ကို တစ္ေခါက္ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ တက္ႀကပါတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစ္ႏွစ္ကို သုံးေခါက္ျပည့္ေအာင္တက္ႀကပါတယ္၊ ၁၄-ရက္ေန႔မွာ ပအို၀္႔ေတြ တက္ႀက တာမ်ားျပီး က်န္ေသာရက္တြင္ ကရင္ေတြတက္ႀကတာမ်ားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အားလုံးကုိ ျခဳံႀကည့္လုိက္ရင္ ကရင္၊ပအုိ၀့္၊မြန္၊ဗမာပါမက အျခားတုိင္းရင္းသားမ်ားကလည္း တက္ႀကပါတယ္၊ ေတာင္ေပၚကို အုတ္စုလုိက္တက္ႀကတာမ်ားျပီး ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ ေခၽြးတရြဲရြဲ အားခဲတက္ႀကပါတယ္(မိဘမ်ားက မိမိတို႔ရဲ႕ ကေလးငယ္မ်ားကိုပါ ပုခုံးေပၚထမ္းသူကထမ္း၊ ေျဖးေျဖးခ်င္းတက္သူကတက္ေစလ်က္ ေခၚေဆာင္ တက္ႀကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္)´ ဟု ဇြဲကပင္ေတာင္ထူးျခား ခ်က္မ်ား၊ ေတာင္ေပၚသုိ႔တက္ႀကသူမ်ား ၏ လုံ႔လအားႀကီးပုံမ်ားကို ႀကားရေသာအခါ ျပန္ဆင္းလာမိသည္ကိုပင္ ေနာင္တရလာမိေတာ့သည္ ။ ေနာင္တရစိတ္ႏွင့္အတူ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္တက္မည္ဟုလည္း သိဒိ႒ာန္ခ် ထားမိေတာ့သည္။
          ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေျခေဆး၊မ်က္ႏွာသစ္ျပီး အိ္ပ္ယာ၀င္သည္။ အိပ္ယာသုိ႔ေရာက္ေသာ အခါ `ေခမိႆရနဲ႔ေအးခ်မ္းတို႔ ျပန္ေတြ႔ႀကျပီး ျပန္ဆင္းလာတဲ့အခါ ငါ့ကိုေစာင့္ေနေတာ့မည္၊ ရွာလည္း ရွာႀကလိမ့္မည္၊ ဒါမွမဟုတ္လွ်င္လည္း ေအးခ်မ္းတစ္ေယာက္ တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ေနမည္လား´ဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ အိပ္၍မေပ်ာ္ႏိုင္ပါ။ ညတစ္နာရီေရာက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ျပန္လာသည္၊ သူ႔ကိုအက်ိဳး အေႀကာင္းေျပာျပရာတြင္ သူလည္းမ်က္လုံးမဖြင့္ႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ႏွစ္ပါးလုံး အိပ္တစ္၀က္ႏုိးတစ္၀က္ျဖင့္ အိပ္ရေတာ့သည္။ ညႏွစ္နာရီေရာက္ေသာအခါ ေခမိႆရျပန္ေရာက္လာသည္။ သူလည္းတစ္ေယာက္ တည္းသာ ျပန္လာသည္။ ေမးႀကည့္ေသာအခါ `ေအးခ်မ္းကိုရွာရင္းလုိက္တက္သြားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အစအနေတာင္မေတြ႔ပါဘူး၊ အရမ္းကိုမတ္ေစာက္လြန္းတဲ့ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ လူေတြကလဲ တိုးေ၀ွ႔ျပီး မ်ားလြန္းေနလို႔ မတက္ရဲတာနဲ႔၊ ျပန္ဆင္းခဲ့ပါတယ္၊ ျပန္ဆင္းျပီးေနာက္ ေအးခ်မ္းကို ဆုိင္ကယ္အပ္ ထားတဲ့ေနရာမွာ ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္၊ မေစာင့္ႏိုင္တဲ့အဆုံးမွာ ျပန္ခဲ့ပါတယ္´ဟု ျပန္ေျပာျပေသာအခါ ပိုဆိုးေလျပီ၊ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ `ေအးခ်မ္းသာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္´ဟူေသာ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ပို၍ပင္အိပ္ မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့ပါ၊ တစ္ညလုံးေအးခ်မ္းအတြက္ ဆုေတာင္းရင္း ရြတ္ေနက်ဂါထာမ်ား၊ ပရိတ္မ်ားရြတ္ရင္း ကုဋင္ေပၚတြင္ မုိးလင္းခဲ့ရသည္။ မိုးလင္းေသာအခါ ေခမိႆရမွာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးျဖင့္ ပြဲခင္းကုိ သြားရသည္။ မိမိတို႔ကလဲ ေအးခ်မ္းအိမ္ကို ဖုန္းဆက္ရ၊ အခ်င္းခ်င္း ေျပာျပရႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ရသည္။ သူ႔အေမက တစ္ျခားရြာေရာက္ေန၍သာ ေတာ္ေတာ့သည္၊ သူ႔အမကလဲ `ေယာက္်ားေလးပဲ ျပန္ လာမွာပါ´ဟု မိမိတို႔ကို ျပန္ႏွစ္သိမ့္ရွာသည္။ ´ေအးခ်မ္းက ေတာင္ေပၚကို ငယ္ငယ္က တစ္ေခါက္ေရာက္ ဖူးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက အရမ္းကိုငယ္လြန္းျပီး သူ႔အမႏွင့္သြားႀကတာပါ။ ေန႔ခင္းလည္းျဖစ္တယ္၊ ခုသြားတာက ညပုိင္းျဖစ္တဲ့အျပင္ လူလည္းမ်ားလြန္းတယ္´ဟု သူငယ္ခ်င္းကေျပာျပေသာအခါ စိတ္ထဲတြင္ အားတက္လာမလိုလိုႏွင့္ စိတ္ပ်က္မိေတာ့သည္။ ရွစ္နာရီခန္႔တြင္ ေခမိႆရက ေအးခ်မ္းကိုဆုိင္ကယ္ေပၚ တင္လာေသာအခါ စိတ္ထဲမွ အပူလုံးက်ရျပီး ၀ုိင္းေမးႀကေသာအခါ `ေတာင္ေပၚကိုေရာက္ျပီး ခဏအိပ္ေန ပါတယ္၊ ျပီးမွ မနက္ငါးနာရီမွာ ေတာင္ေပၚကျပန္ဆင္းခဲ့ပါတယ္´ဟု ေျပာေသာအခါမွ သက္ျပင္းခ်ရေတာ့ သည္။ ေအာ္-ေအးခ်မ္း ေအးခ်မ္း၊ မင္းက ငါတို႔ကုိ ဇြဲကပင္ေတာင္ေတာ္ထက္ကို ပိုျပီးစိတ္လႈပ္ရွားေစပါလား ၊ ဒါ့အျပင္ ပရိတ္ေတြ ဂါထာေတြကို ေႀကညက္ေစခဲ့သူပါလား။
          ေန႔ခင္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းက ရြာကိုျပန္သြားသည္။ မိမိကိုေခၚေသာ္လည္း မလိုက္ႏုိင္ပဲ ေက်ာင္းတြင္ -ေအးေဆးပင္ေနခဲ့ေတာ့သည္။ မနက္ျဖန္တြင္ ေနာက္တပ္တစ္ေနရာ ခရီးဆက္ရမည္၊ ခရီးသြားျခင္းသည္ ေပ်ာ္ ရႊင္ဖြယ္၊ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္၊ ဗဟုသုတဘဏ္တုိက္တစ္ခုသဖြယ္ပါတကား။

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ) Print Friendly and PDF

No comments:

Post a Comment

Twitter Bird Gadget