ဒီဆုိက္ဒ္ထဲက စာေတြက ၀ါသနာအရ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကို အရင္ကတည္းက ေတြ႔တဲ့ဆိုက္ဒ္ေတြကေန Download ဆြဲထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီကို ျပန္တင္မယ္ဆိုျပီး ရည္ရြယ္ရင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေႀကာင့္ ခုလိုျပန္တင္ျဖစ္သြားေတာ့ ယူခဲ့တဲ့ဆုိက္ဒ္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

Sunday, May 12, 2013

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ရွင္းလင္းခ်က္(၁)

E.G. F | 10:57 AM |



ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကို ေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပထမဆုံး အ၀ိဇၨာကို စေျပာရမွာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အ၀ိဇၨာဆိုတာဘာလဲ? အဲဒီေမးခြန္းကို အရင္ေမးရပါမယ္။ အေျဖက လြယ္ပါတယ္ အမွန္မသိတာ အ၀ိဇၨာပါပဲ။ ပါထိက၀ဂၢဋီကာ၊ စာမ်က္ႏွာ-၁၇၂-၃ မွာ `မသိမျမင္အပ္ေသာ(အရွိတရားမဟုတ္ေသာ) အတၱ(သကၠာယဒိ႒ိ)၊ ဇီ၀(သႆတ ဒိ႒ိ)၊ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားစသည္တုိ႔၌ သိျမင္ေန(အရွိတရားဟုထင္ေန)ျခင္းသည္ အ၀ိဇၨာ။ သိအပ္ေသာ(အရွိ တရားျဖစ္ေသာ) ဒုကၡ၊သမုဒယစသည္တို႔၌ မသိမျမင္ျခင္း(မရွိဟုထင္ေနျခင္း)သည္ အ၀ိဇၨာ။ သဘာ၀ အမွန္တရားအားလုံးကို မသိရေအာင္ဖုံးကြယ္ထားျခင္းသည္ အ၀ိဇၨာ။ ခႏၶာ၊အာယတန၊ဓာတ္တို႔ကုိ ေပ်ာက္ ကြယ္ေစျပီး(ဖုံးကြယ္ထားျပီး) သတၱ၀ါပညတ္ကိုသာ ထင္ေစ၊ျမင္ေစတတ္ေသာေႀကာင့္ အ၀ိဇၨာ။ သစၥာေလးပါးသဘာ၀တရားတို႔၌ ေတြေ၀ေစတတ္ေသာေႀကာင့္ အ၀ိဇၨာ´ လုိ႔ ဆိုထားပါတယ္။ ျခဳံျပီးေျပာ ရမယ္ဆုိရင္ ပရမတ္ကို ပညတ္နဲ႔ဖုံးကြယ္ေနတာ အ၀ိဇၨာလုိ႔ သိမွတ္ရပါမယ္။ ဘာကိုအမွန္ မသိတာလဲ? အဲဒီေမးခြန္းကို ထပ္ေမးမယ္ဆိုရင္ အလြယ္ေျဖမည္ဆုိပါက ဒါကေတာ့ပညတ္ပဲ ဒါကေတာ့ ပရမတ္ပဲရယ္ လို႔ အမွန္ကိုမသိတာပါလို႔ ေျဖရမွာပါပဲ။
ပညတ္ရဲ႕နာမည္ = (၁)ပညတ္ (၂)မရွိတရား (၃)ေရ၊ေျမ၊ေတာ၊ေတာင္၊လူ၊နတ္၊တိရစၧာန္ (၄)မမွန္တရား။ ပရမတ္ရဲ႕ နာမည္ = (၁)ပရမတ္ (၂)အရွိတရား (၃)နာမ္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္ (၄)အမွန္တရား
                    ပညတ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး စာေပေတြမွာေတာ့ အမ်ားႀကီးဖြင့္ဆုိထားပါတယ္။ ပါထိက၀ဂၢ အ႒ ကထာ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀-မွာ ပညတၱိနာမ ဒိ႒ိပညတၱိ (မွားမွားယြင္းယြင္းမွတ္သားျခင္းသည္ ပညတ္)ဟု ဆိုထားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ပညတ္ကို ေလးမ်ိဳးခြဲထားတာလဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ေရ၊ေျမ ၊ေတာ၊ေတာင္၊လူ၊နတ္၊တိရစၧာန္လုိ႔ ေခၚတဲ့ သ႑ာနပညတ္၊သမူဟပညတ္၊ ကေလးမွစ၍ လူႀကီးျဖစ္သည္ အထိ တစ္ရြက္ႏုေလးမွစ၍ သစ္ေရာ္ရြက္ တစ္ခုျဖစ္လာသည္အထိ အစဥ္ျဖစ္တဲ့ သႏၱတိပညတ္နဲ႔ အတုံး အခဲျဖစ္တဲ့ ဃနပညတ္တို႔ပါပဲ။
ေနာက္ထပ္ အတၳပညတ္နဲ႔သဒၵပညတ္ဆိုျပီး ႏွစ္မ်ိဳးလဲခြဲထားပါတယ္။ အတၳပညတ္ဆိုတာ ဘူတ ရုပ္ေတြေပါင္းထားတဲ့ ေျမေတြ၊ေတာင္ေတြ အေဆာက္အဦျဖစ္တဲ့ အိမ္၊ရထား၊လွည္း၊ခႏၶာငါးပါးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ၊ လ၊ေနလွည့္လည္တာကို စြဲျပီးေခၚတဲ့ အေရွ႕အရပ္၊အေနာက္အရပ္ေတြပါပဲ။ သဒၵပညတ္ ကေတာ့ ေျခာက္မ်ိဳးရွိပါတယ္။
၁။(ရုပ္၊ေ၀ဒနာစသည္)တို႔ကဲ့သို႔ ပရမတ္သေဘာထင္ရွားလွ်င္ ၀ိဇၨမာနပညတ္
၂။(ေရ၊ေျမ၊ေတာ၊ေတာင္)ကဲ့သို႔ ပရမတ္သေဘာလုံး၀မထင္ရွားလွ်င္ အ၀ိဇၨမာနပညတ္
၃။(အဘိဥာဏ္ေျခာက္ပါးရွိေသာ-ပုဂၢိဳလ္)ကဲ့သို႔ ပရမတ္သေဘာထင္ရွားတစ္၀က္ မထင္ရွားတစ္၀က္သည္ ၀ိဇၨမာေနန အ၀ိဇၨမာနပညတ္
၄။(မိန္းမအသံ)ကဲ့သုိ႔ ပရမတ္သေဘာမထင္ရွားတစ္၀က္ ထင္ရွားတစ္၀က္သည္ အ၀ိဇၨမာေနန ၀ိဇၨမာနပညတ္
၅။(မင္းသား)ကဲ့သို႔ ပရမတ္သေဘာႏွစ္ဖက္စလုံး မထင္ရွားလွ်င္ အ၀ိဇၨမာေနန ၀ိဇၨမာနပညတ္
ပညတ္ကိုေျပာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ပရမတ္ကို ဆက္ေျပာရမည္ဆုိလ်င္ ပရမတ္သည္ စိတ္၊ေစတသိက္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္-ဆိုျပီး ေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ နာမ္၊ရုပ္၊နိဗၺာန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ စာေရးသူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ပုထုဇဥ္ေတြကို ပရမတ္မျမင္ေအာင္ဆိုျပီး ပညတ္က ဖုံးထားတာပါ။ ပရမတ္က မဂ္ဥာဏ္၊ဖိုလ္ဥာဏ္ေတြကို ရေစပါတယ္။ ပညတ္ကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပဲ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိစေသာ အကုသိုလ္ေတြကိုပဲျဖစ္ေစပါတယ္။ ငါ့အိမ္ ငါ့အိမ္ဆိုျပီး ပညတ္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ကုိ မပယ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ အိမ္မီးေလာင္ေတာ့ ငါ့အိမ္မီးေလာင္ျပီ ငါ့အိ္မ္မီးေလာင္ျပီဆိုျပီး ဒုကၡ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရာက္ႀကရတယ္။ အဲဒီပညတ္ကိုပဲ တပ္မက္မႈေတြျဖစ္ႀကတယ္။ အဲဒီပညတ္ကိုပုိင္ဆုိင္ထားတာ ကိုပဲ မာနတက္ေနႀကတယ္။ အဲဒါေႀကာင့္ပဲ ၀ိပႆနာရႈတဲ့အခါ ပညတၱႎ သမတိကၠမိတြာ သဘာေ၀ေယ၀ ၀ိပႆနံ ၀ိပႆိတဗၺံ (ပညတ္ကိုလြန္ျပီး ပရမတ္သေဘာကိုပဲ ၀ိပႆနာရႈရမယ္)လို႔ ဆိုရတာပါ။ ပညတ္က ေကာင္းက်ိဳးေပးတဲ့တရားမဟုတ္ဘူး၊ မိမိကို အေကာင္းဆုံးလမ္းျပ အမွန္ေတြေပးအပ္မွာက ပရမတ္ပဲဆိုတာကို သေဘာေပါက္ရမယ္။ ပညတ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ႏုိင္တာ ၀ိပႆနာပဲ။ ၀ိပႆနာရႈတယ္ဆိုပါစုိ႔၊ ဥပမာ= ေယာဂီတစ္ေယာက္က သြားျခင္းဆိုတဲ့ဣရိယာပုတ္ကို ရႈမွတ္ေနတယ္။ ဒါဆုိရင္ ပညတ္၊ပရမတ္ ခြဲလို႔ရပါျပီ။ ဘယ္လိုခြဲမလဲဆိုေတာ့ သြားခ်င္တာက နာမ္၊ သြားေနတာကရုပ္၊ အဲဒီလိုသိေနရမယ္။ တကယ္ ပရမတ္ကုိ အဲလိုျမင္ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ပဲ ငါသြားေနတယ္ ငါလုပ္ေနတယ္ ဆိုျပီး ကုိယ္ပုိင္တယ္ပဲထင္ေန ျမဲတယ္လို႔ပဲထင္ေန အစုိးရတယ္လို႔ပဲထင္ေနရင္ အဲဒါက တကယ့္အစစ္ အမွန္တရားကို မျမင္ႏိုင္ေသးတာပဲ။ တကယ့္အစစ္အမွန္ျဖစ္တဲ့ ရုပ္နဲ႔နာမ္ကိုျမင္ေအာင္ က်ိဳးစားရမယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕က ရုပ္နဲ႔နာမ္ကို ျငင္းခုန္ေနႀကတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာႀကတယ္။ အဲဒီရုပ္နဲ႔နာမ္နဲ႔ပတ္ သက္ျပီး ေညာင္ေလးပင္ဆရာေတာ္ ေပးတဲ့ဥပမာတစ္ခုရွိတယ္။ တစ္ခါတုန္းက က်ိဳးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ နဲ႔ ကန္းေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ အတူတူေနႀကသတဲ့။ သူတို႔ေနတဲ့ရြာမွာ အလႈတစ္ခုလုပ္သတဲ့။ အဲဒီ အလွဴပြဲကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သြားခ်င္ႀကတယ္။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးကလဲ က်ိဳးေနတဲ့အတြက္ မသြားႏုိင္၊ အကန္းကလဲ ကန္းေနတဲ့အတြက္ မသြားႏုိင္ အဲဒီလို မသြားႏုိင္တဲ့အခါ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ႀက တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့အေျဖတစ္ရလာပါတယ္။ အဲဒီအေျဖနဲ႔အတူ သူတို႔လဲ အလွဴအိမ္ကို ေရာက္ သြားပါတယ္။ ဘယ္လိုသြားႀကသလဲ? အကန္းရဲ႕ပုခုံးေပၚကို အက်ိဳးတက္ထိုင္ျပီး ကန္းတဲ့သူလမ္းညႊန္တဲ့ အတုိင္း က်ိဳးေနတဲ့သူသြားလုိက္တာပါပဲ။ အဲဒီဥပမာကို နားလည္ျပီဆိုရင္ ရုပ္နဲ႔နာမ္တို႔ရဲ႕သေဘာကို နားလည္သြားမွာပါ။ စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႔လဲ အလုပ္မျဖစ္သလို ရုပ္တစ္ခုထဲနဲ႔လဲ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။ သြားခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေႀကာင့္ ရုပ္ကသြားတာပါ။ သြားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကခုိင္းလို႔ စိတၱဇ၀ါေယာ သြားေနတာ လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ေပါ့။



ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ စကားေျပာလုိက္တယ္ဆိုပါစို႔ ေျပာခ်င္တ့ဲစိတ္ကေလးေႀကာင့္ ပါးစပ္ ကေန ေလေတြ ထြက္လာလုိက္တာ ကုန္ကုိမကုန္ႏိုင္ဘူး။ ဗုိက္ထဲကရွိတဲ့ေလက ထြက္လာတယ္ ဒါမွ မဟုတ္ ရႈလုိက္တဲ့ေလက ထြက္လာတယ္ဆိုရင္ ကုန္ျပီေပါ့။ အႀကာႀကီးတရစပ္ ဘယ္ေျပာႏုိင္မလဲ။ ခုဟာက ကုန္ကိုမကုန္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီေျပာလုိက္တဲ့အသံကလဲ ပါးစပ္အျပင္ေရာက္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ အသံကသဒၵရုပ္ပါပဲ။ သေဒၵါ စိေတၱာတုေဇာဆိုတဲ့အတုိင္း သဒၵေခၚတဲ့အသံရုပ္က ဥတုေႀကာင့္သာမက စိတ္ေႀကာင့္လဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ပါးစပ္ကေနေျပာလုိက္တဲ့ ေဟာဒီအသံက စိတ္ေႀကာင့္ျဖစ္တာပါ။ အဲဒါကို ပရမတ္အျမင္နဲ႔ ျမင္ႀကည့္မယ္ဆုိရင္ စိတ္ေႀကာင့္ျဖစ္တဲ့၀ါေယာ(ေလ)ကို တစ္ေနရာတည္းမွာမတည္ေစႏုိင္ ဘူး အဲဒီလို ေရြ႕လ်ားသြားတာက အနိစၥ၊ မကြယ္ေပ်ာက္သြားေစခ်င္ဘူး ပါးစပ္အျပင္ေရာက္တဲ့ေလ ရွိေနေစခ်င္လဲ မရွိႏုိင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတုိင္းမျဖစ္တာ ဒုကၡ၊ အဲဒီေလကို တားဆီး ခ်င္ေသာ္လည္း တားဆီးလို႔မရတာ အနတၱ။
အနတၱနဲ႔ပတ္သက္ျပီး နည္းနည္းဆက္ေျပာရရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အစုိးရတယ္လုိ႔ ထင္ေနလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးပါရေစ။ တကယ္ေတာ့ မေသေအာင္ ေဆးေတြစားမယ္ ဓာတ္လုံးေတြဘာေတြ သုံးမယ္ အသက္ကုိလိုသေလာက္ ၁၀၀၀ေလာက္ထားခ်င္မယ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အသက္တစ္ရာတမ္းျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္လက္ထက္က အသက္ အရွည္ဆုံးပုဂၢိဳလ္ေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲက ရွင္ဗာကုလအသက္ရွည္ဆုံး ပါပဲ။ ရွင္ဗာကုလထက္ အသက္ရွည္တာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒီေန႔ေခတ္(ရွင္ဗာကုလ = ၁၆၀။ ရွင္အႏုရုဒၶါ = ၁၅၀။ ရွင္မဟာကႆပ၊ရွင္အာနႏၵာ၊ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါ = ၁၂၀)
မေသႏုိင္တဲ့သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးရွိတယ္လို႔ဆိုႀကတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားႀကည့္ရင္ ျဖစ္ႏုိင္မျဖစ္ႏုိင္သိသာပါတယ္။ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ရွိျပီး စစ္ေဆးႀကည့္လုိက္တာနဲ႔ အဲဒီလိုသတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးလုံးကို မေသႏုိင္တဲ့ သတၱ၀ါလို႔ ေခၚလုိ႔ရပါ့မလား။ ျပီးေတာ့ အဲဒီသူတို႔စစ္ေဆးလုိက္တဲသတၱ၀ါကို အျမဲတမ္းေစာင့္ႀကည့္ႏုိင္ လို႔လား ပင္လယ္ထဲသြားေနမွပဲ ေစာင့္ႀကည့္ႏုိင္မွာပါပဲ ဒါေတာင္ ဘယ္ေလာက္ႀကာႀကာေစာင့္ႀကည့္ႏုိင္မွာ လဲ။ မႏၶာတ္မင္းလို လူမ်ိဳး၊ နေႏၵာပနႏၵနဂါးမင္းလို တိရစၧာန္မ်ိဳး အနည္းငယ္ေသာ အသက္ရွည္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္က ၇၅-ႏွစ္တမ္းပါ။ ျပီးေတာ့ ဆုတ္ကပ္လဲျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆုတ္ကပ္ ကေတာ့ အသက္တိုသြားဖုိ႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ အသက္ရွည္လာဖို႔မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိရင္ လူေတြရဲ႕ကံတရားေတြက ပိုပိုဆုိးလာလို႔ပါပဲ။ ဟုိးအရင္က စစ္ပြဲႀကီးေတြမွာ လူေတြေသႀကတယ္ ဆုိရာမွာ ျမင္းေတြနဲ႔ေျပးျပီး ဓားနဲ႔တစ္ခ်က္ခုတ္မွ တစ္ေယာက္ေသရတာပါ။ ဒီေန႔ေခတ္က အဲလိုမဟုတ္ ပါဘူး။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ဟီရုိရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီဆုိတဲ့ ျမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ျမိဳ႕ကို အႏုျမဴက်ဲခ်လုိက္တာကို ႀကည့္ရင္သိႏုိင္ပါ တယ္။


ဒီေတာ့ ေဟာဒီတစ္ေန႔နဲ႔တစ္ေန႔ တစ္ညနဲ႔တစ္ည တေရြ႕ေရြ႕သြားေနတဲ့ မိမိတို႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို မေရြ႕ရေအာင္ လုပ္လို႔ရပါ့မလား။ ေဆးအမ်ိဳးမ်ိဳးစား၊ ဓာတ္လုံးေတြနဲ႔အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္လည္း ရပါ့မလား၊ တားဆီးလုိ႔ရပါ့မလား။ အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱရဲ႕သေဘာကို တြန္းလွန္လို႔ရပါ့မလား။ ဗုဒၶျမတ္စြာကလည္း တစ္ဖန္ထပ္ျပီးမေမြးဖြားေတာ့မယ့္ မအို၊မနာ၊မေသေတာ့မယ့္ နိဗၺာန္ကိုေရာက္ဖို႔ အဲဒီနိဗၺာန္ကို - ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္မယ့္ မဂၢင္ရွစ္ျဖာကိုသိဖုိ႔ ေလးအသေခ်ၤနဲ႔ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီျဖည့္ခဲ့ရတယ္ ။ ေျခာက္ႏွစ္ပတ္လုံး ဒုကၠရစရိယက်င့္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတြ႔ေတာ့လဲ ေလးဆယ့္ငါး၀ါပတ္လုံး မေနမနား ႀကိဳးစားေဟာႀကားျပသ ဆုံးမခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၧာမိ-ပါဘုရား။

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)
Print Friendly and PDF

No comments:

Post a Comment

Twitter Bird Gadget