ဒီဆုိက္ဒ္ထဲက စာေတြက ၀ါသနာအရ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကို အရင္ကတည္းက ေတြ႔တဲ့ဆိုက္ဒ္ေတြကေန Download ဆြဲထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီကို ျပန္တင္မယ္ဆိုျပီး ရည္ရြယ္ရင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေႀကာင့္ ခုလိုျပန္တင္ျဖစ္သြားေတာ့ ယူခဲ့တဲ့ဆုိက္ဒ္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

Sunday, February 3, 2013

ကရင္လူမ်ိဳး

E.G. F | 7:43 PM |
ကရင္ဟူေသာစကားလုံးမွာ ျမန္မာတို႔က တို္င္းရင္းသားကရင္လူမ်ိဳးမ်ားကို ျခဳံ၍ေခၚေ၀ၚသုံး စြဲျခင္းျဖစ္သည္။ ေရွးအခါက ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ပ်ဴ၊ကမ္းယံ၊သက္-ဟူ၍ လူမ်ိဳးသုံးစုေနထိုင္ခဲ့ႀကရာ ကမ္းယံသည္ ယေန႔ေခတ္ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားပင္ျဖစ္ေႀကာင္း ဆိုသည္။ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေသာ စေကာကရင္တို႔က မိမိတို႔စေကာကရင္အမည္ကို ပြာကေညာ-ဟုလည္းေကာင္း ပိုးကရင္တို႔က မိမိတို႔ပိုးကရင္အမည္ကို ဖႅဳံ-ဟုလည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚႀကသည္။ အဓိပၸာယ္မွာ လူဟုဆိုလိုသည္။ မြန္အမ်ိဳးသားတို႔သည္ ကရင္ လူမ်ိဳးတိုကုိ အရိရန္(အေရင္)ဟုလည္းေကာင္း ရွမ္းအမ်ိဳးသားတို႔က ယန္ဟုလည္းေကာင္း ပအို႔၀္ (ေတာင္သူ)အမ်ိဳးသားတို႔က ေဂ်ာ့က္ဟုလည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚႀက သည္။

ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားကို ေဒသအလိုက္ ေတာင္ပုိင္းကရင္ ေျမာက္ပို္င္းကရင္-ဟု ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားႏို္င္သည္။

ေတာင္ပိုင္းကရင္
ေတာင္ငူ ေမာ္ခ်ီးကားလမ္းေတာင္ဖက္ရွိ စေကာကရင္၊ပိုးကရင္၊ပကူးကရင္မ်ား

ေျမာက္ပိုင္းကရင္
ေတာင္ငူ ေမာ္ခ်ီးကားလမ္းေျမာက္ဖက္ရွိ ဘြဲကရင္၊ပလခ်ီးကရင္မ်ား

တဖန္ ေတာင္ပိုင္းကရင္မ်ားကိုပင္ အေရွ႕ကရင္၊အေနာက္ကရင္-ဟု ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားႏုိင္သည္။

အေရွ႕ကရင္
စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဖက္ရွိ ဘားအံခရုိင္၊ေကာ့ကရိတ္ခရုိင္၊ ဖာပြန္ခရိုင္၊ေမာ္လျမိဳင္ခရုိ္င္၊ ထား၀ယ္ခရို္င္ ၊ျမိတ္ခရုိင္၊ ေတာင္ငူခရုိင္၊ ေရႊက်င္၊ေက်ာက္ႀကီး၊ထန္းတစ္ပင္တို႔တြင္ ေနထို္င္ ႀကသူမ်ား။

အေနာက္ကရင္
စစ္ေတာင္းျမစ္အေနာက္ဖက္ရွိ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကရင္မ်ား။

ကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ား
  • ၁၉၁၁-သန္းေခါင္စာရင္းအရ = စေကာ၊ပိုး၊ဘြဲ။
  • ၁၉၂၁-သန္းေခါင္စာရင္းအရ=စေကာ၊ပိုး၊ဘြဲ၊ပေဒါင္၊ကရင္နီ၊ဇယိမ္း။
  • မွတ္ခ်က္ = ၁၉၅၀-တြင္ ကရင္နီျပည္နယ္ကို ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔၍ စုံစမ္းရာ အမ်ားကလိုလား သျဖင့္ ေကာ္မရွင္မွ လည္း ေထာက္ခံေသာေႀကာင့္ ၁၉၅၁-ေအာက္တိုဘာ-၅ရက္-၁၆း၃၀တြင္ ကရင္နီျပည္နယ္ကို ကယားျပည္နယ္ဟု ေျပာင္းလဲေခၚေ၀ၚေစ၍ ကရင္နီလူမ်ိဳးမ်ားကိုလဲ ကယား လူမ်ိဳးမ်ားဟု ေျပာင္းလဲေခၚခဲ့ ႀကသည္။ ကယားလူမ်ိဳးအုပ္စုမ်ားမွာ ကယား၊ကယမ္း၊ပရဲ႕၊ေဂခို ၊ေဂဘား၊ယင္းေဘာ္၊ယင္းတလဲ၊ မႏုမေနာတို႔ျဖစ္သည္။
စေကာလူမ်ိဳးစုမ်ိဳးကြဲမ်ား

၁။စေကာကရင္
စေကာလူမ်ိဳးမ်ားကို အေရွ႕စေကာ၊ အေနာက္စေကာ-ဟု ႏွစ္မ်ိဳးခဲြျခားႏုိင္သည္။
အေရွ႕စေကာ = သထုံခရိုင္၊ဘားအံခရိုင္၊ေမာ္လျမိဳင္ခရိုင္၊ေကာ့ကရိတ္ခရိုင္၊ထား၀ယ္ခရိုင္ ၊ ျမိတ္ခရိုင္၊ ဖာပြန္နယ္တြင္ေနထို္င္ႀကသူမ်ား။
အေနာက္စေကာ=ျပည္ခရုိင္၊သာယာ၀တီခရို္င္၊ ေတာင္ငူခရိုင္၊ေညာင္ေလးပင္ျမိဳ႕နယ္၊ ဟသၤာတခရုိင္၊ ဖ်ာပုံခရိုင္၊ ပုသိမ္ခရိုင္၊ေျမာင္းျမခရိုင္၊မအူပင္ခရိုင္၊ဟံသာ၀တီခရိုင္တုိ႔တြင္ေန ထုိင္ႀကသူမ်ား။

၂။ပကူူးကရင္
ေတာင္ငူခရုိင္၊သံေတာင္ျမိဳ႕နယ္၊ေမာ္ခ်ီးမုိင္းေဒသ၊ေဘာဂလိ၊စစ္စီးေတာင္ႏွင့္ ေျပာင္သိုအရပ္တြင္ ေနထုိင္ႀကသူမ်ား။

၃။ေမာေနပြာကရင္
ျမစ္ငန္ေခ်ာင္းအေနာက္ဖက္တြင္ ေနထိုင္ႀကသူမ်ား။

၄။တေလပြာကရင္
ေဘာဂလိ၊ေမာ္ခ်ီးကားလမ္းႏွင့္ ၂၅မိုင္အကြာ ေတာင္ေပၚအထက္ရြာမ်ားျဖစ္ႀကေသာ ၀ါဆို၊ရႈိးဆို ၊ဦးဘို ၊ေသဂီလာ၊ေဘာခါ၊ ေလးခို၊ ေမာတူဒါး၊ ေလးခ်ီ၊ ဟိုးခ်ီ၊ တီးေရွာေဒး၊ ထီးေအးေခၚ၊ ထီးေဒၚေခၚႏွင့္ ဟီး၀ါးေလးရြာမ်ားတြင္ေနထို္င္ႀကသူမ်ား။

မွတ္ခ်က္ = ၁၉၂၁-ခု စေကာကရင္လူမ်ိဳးစုသန္းေခါင္စာရင္းတြင္ စေကာ၊ ပကူး၊ေ၀ေ၀ါ ၊ေမာေန ပြာ- ဟု ေဖၚျပပါရွိေသာ္လည္း တေလပြာမပါ၀င္ခဲ့ေပ၊ ေ၀ေ၀ါဟူသည္ လွည့္လည္ေနထိုင္ေသာ လူမ်ိဳးဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။ ေက်းရြာအတည္တက်မရွိ ေတာင္ယာခုတ္ရင္း တစ္ႏွစ္ တစ္ႀကိမ္ေရြ႕ေျပာင္းေနထို္င္ႀက သူမ်ားျဖစ္သည္။ ဘာသာစကားအရေသာ္လည္ေကာင္း လူမႈေရးရာအရေသာ္လည္းေကာင္း သီးျခားေနထုိင္ႀကသူမ်ား မဟုတ္မူ၍ သူတို႔သည္ ပကူး ၊ေမာေနပြာ၊တေလပြာလူမ်ိဳးစုတို႔ပင္ျဖစ္သည္။ နာမည္တပ္ေျပာရလ်င္ ပကူးကရင္အမ်ိဳးသား မ်ားျဖစ္ႀကသည္။

ပုိးကရင္မ်ိဳးစုမ်ား
၁။ပိုးကရင္ (မြန္ကရင္)
၂။ပအို၀့္ (ေတာင္သူ)
၃။မိုပြာ

၁။ပိုးကရင္
ပိုးကရင္ကို ေနရာေဒသ၊ေျပာဆိုေသာစကား၊အသံအေနအထားကြဲျပားမႈကိုလုိက္၍ -

(က)အေရွ႕ပိုးကရင္
(ဘားအံခရိုင္၊ေကာ့ကရိတ္ခရိုင္၊သထုံခရိုင္၊ ထား၀ယ္ခရုိင္၊ျမိတ္ခရုိင္၊ ဖာပြန္ျမိဳ႕နယ္တြင္ ေနထုိင္သည္။)

(ခ)အေနာက္ပိုးကရင္
(ပုသိမ္ခရိုင္၊မအူပင္ခရုိင္၊ ေျမာင္းျမခရိုင္၊ဟံသာ၀တီခရိုင္၊ ဟသၤာတခရုိင္၊ဖ်ာပုံခရိုင္၊ သာယာ၀တီခရိုင္၊ေညာင္ေလးပင္ျမိဳ႕နယ္၊ အင္းစိန္တြင္ ေနထုိင္သည္။)
ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။

၂။ပအို၀့္ (ေတာင္သူ)
ပအို၀့္ (ေတာင္သူ)အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ေျမာက္ပုိင္းျပန္႔၍ သထုံခရိုင္၊ပဲခူးခရိုင္၊ ေတာင္ငူခရိုင္၊ဘားအံခရိုင္၊ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ကေလာ၊ ေတာင္ႀကီး၊ လြိဳင္လင္ကားလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ႏွင့္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း နမၼတူတြင္ေနထုိင္သည္။

၃။မိုပြာ
မိုပြာအမ်ိဳးသားမ်ားသည္ ေတာင္ငူခရိုင္ ေမာ္ခ်ီးကားလမ္း မိုင္တုိင္၂၀-အနီး သံေတာင္ျမိဳ႕နယ္ မဲျဖဴတိုက္၊ ဥသွ်စ္ကုန္းႏွင့္ စည္ပင္ႀကီးေက်းရြာတြင္ ေနထုိင္ႀကသည္။

ဘြဲကရင္မ်ိဳးစုမ်ား
၁။ဘြဲ
၂။ပလခ်ီး

၁။ဘြဲကရင္
ဘြဲကရင္အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ သံေတာင္ျမိဳ႕နယ္ ေတာင္ေပၚေဒသတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေနထိုင္ႀကသည္။ ဘြဲႏွင့္ပကူးတို႔ကို ေသာက္ေရခပ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ျခားထားသည္။ ဘြဲႏွင့္ပကူးတို႔သည္ အိမ္ေထာင္ဖက္မႈမျပဳႀကေပ။

၂။ပလခ်ီး
ပလခ်ီးအမ်ိဳးသားတို႔သည္ ခဲျဖဴတိုက္ ပေလေခ်ာင္း (ပသီေခ်ာင္း)ဖ်ားခံရာ အရပ္ရွိ ပလခ်ီး၊ ကၽြဲျဖဴေတာင္၊ ေတာျပာကေလး၊ ေငြေတာင္ႀကီး၊ ေငြေတာင္ကေလးတို႔တြင္ ေနထုိင္ႀကသည္။

မွတ္ခ်က္ = အခ်ိဳ႕က ဘြဲမ်ိဳးကြဲတြင္ ဘြဲ၊ပလခ်ီး၊မိုပြာ-ဟု ဆိုထားသည္။ စင္စစ္ မိုပြာစကားမွာ ပိုးကရင္တို႔ႏွင့္ မ်ားစြာတူညီသည္။ မိုပြာတို႔၏ ပုံျပင္၊ ဒ႑ာရီ၊ ပါးစပ္ရာဇ၀င္မ်ားတြင္ တစ္ခ်ိန္က ဒုံရင္းႏွင့္ သထုံတြင္ ေနထုိင္ႀက၍ လူေနႀကပ္တည္းသျဖင့္ မူလလာရာလမ္းအတုိင္း ေတာင္ငူသို႔ဆုတ္ခြာလာခဲ့ႀကေႀကာင္း ပါရွိသည္။ ဘြဲတုိ႔၏ ပါးစပ္ရာဇ၀င္တြင္ မိုပြာတို႔သည္ ဖမ္းဆီးရမိေသာ ေဘာဂလိဘက္မွ ပကူးကရင္သုံ႕ပန္းမ်ားျဖစ္၍ ယင္းတို႔ကို သံေတာင္ ေတာင္ေျခတြင္ အေစာင့္အေရွာက္အျဖစ္ျဖင့္ ရြာတည္၍ေနေစသည္ဟု ပါရွိသည္။

ကရင္လူမ်ိဳးတို႔၏ ဘာသာစကား
ကရင္လူမ်ိဳးတို႔၏ ဘာသာစကားမွာ တိဗက္ျမန္မာစကားအုပ္စု၀င္ျဖစ္သည္။ ကရင္လူမ်ိဳးတို႔၏ ဘာသာစကားတိုးတက္ပုံကို ေကာ္နယ္တကၠသိုယ္မွာ ေရာဘတ္ဂ်ဳံးက စိစစ္ျပရာတြင္ ႏွစ္မ်ိဳးစိစစ္ျပသည္။
မူရင္းကရင္>ေတာင္သူ-ပိုး>ပိုးမွတစ္ဆင့္  ေမာ္လျမိဳင္-ပုသိမ္။
မူရင္းကရင္>ပလခ်ီး-စေကာ>စေကာမွတစ္ဆင့္ ေမာ္လျမိဳင္-ပုသိမ္။

ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ ဘာသာစကား၀ါက်ဖြဲ႕ပုံမွာ ျမန္မာ၀ါက်ႏွင့္ ကြဲျပားသည္။ ယင္းတို႔မွာ -
ျမန္မာ = ကတၱား၊ကံ၊ႀကိယာ။
ကရင္ = ကတၱား၊ႀကိယာ၊ကံ။

ကရင္အသံထြက္သည္ ျမန္မာထက္စုံလင္သည္။ ျမန္မာတို႔တြင္ တ၊ဒ၊ပ၊ဘ-သာရွိသည္။ ကရင္တြင္ တႏွင့္ဒအႀကား ႀကားအသံတစ္ခု၊ ပႏွင့္ဘအႀကား ႀကားအသံတစ္ခုရွိသည္။ ထို႔အျပင္ အေရွ႕ပိုးကရင္တြင္ ဟွ၊ ဃွ၊ -ု္ ၊ -ို အသံထြက္မ်ား ရွိသည္။ ျမန္မာတို႔တြင္ ထိုကဲ့သို႔မရွိေပ။

ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔၀င္ေရာက္ေနထိုင္ပုံ
တိဗက္-တရုတ္လူမ်ိဳးႀကီးမွ တိဗက္-ျမန္မာမ်ိဳးကြဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ ျမန္မာအစုသည္ ေအဒီ ကိုးရာစုေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ႀကသည္-ဟု ပညာရွင္မ်ားကဆိုသည္။ ကရင္တို႔သည္ ျမန္မာတို႔ထက္ ေစာစြာ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ႀကသည္ဟု ဆိုသည္။ ေအဒီခုနစ္ရာစု၊ ရွစ္ရာစုခန္႔တြင္ ၀င္ေရာက္သည္ဟု ဆိုသည္။

ပုဂံအေရွ႕ေတာင္ဘီရြာ၊ ေရႊကြန္ခ်ာဘုရား၊ အေရွ႕ေျမာက္တံတုိင္း၊ ေလးမ်က္ႏွာေက်ာက္စာတြင္ ``ကရင္တန္မီေပ်ာက္´´ဟု ပါရွိသည္။
ပုဂံအေရွ႕ေျမာက္၊ တန္ေဆာင္းဘုရား မုခ္ဂူအတြင္းရွိ ေက်ာက္စာ၊ ေႀကာင္းေရ ၁၅-တြင္ ``၀။စကုကၽြန္၊စႀက၀္ကာ။ င၀ံဖႅည္သင္ငိ ငတိစန္သာငစြာ၁၊ သာငခ်က္ရာ၁၊ ေစြာင္ငႀကင္၁´´ဟု ပါရွိသည္။

ရွင္အဂၢသမာဓိ၏ သု၀ဏၰသွ်ံသေဌးခန္းပ်ိဳ႕၊ပုိဒ္ေရ ၆၊ သာ၀တၳိျပည္ဘြဲ႕တြင္ ``ကုန္သည္တအုပ္၊ လယ္လုပ္မေရာ၊ စေႀကာမျပြမ္း၊ ဂၽြန္းႏွင့္ေတာင္သူ၊ လူကားတဘိုး´´ဟု ပါရွိသည္။

ထို႔ေႀကာင့္ ကရင္တို႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံေအာက္ပိုင္းအတြင္းသို႔ သေရေခတၱရာမပ်က္မီကပင္ တေရြ႕ေရြ႕၀င္ေရာက္သူမ်ားျဖစ္သည္ဟု အဆိုရွိသည္။

လူမ်ိဳးတစ္ရာ့တစ္ပါး
  • ရွမ္းမ်ိဳး၀ိာံသာ၊ ျမန္မာသတၱ၊ မြန္သုံး၀ႏွင့္၊ ဧကစြန္းကယ္၊ ေျခာက္ဆယ္ကလား၊ ရာ့တစ္ပါး။
  • သက္ႏွင့္ရခိုင္၊ ႏိႈင္းျပိဳင္ေတာင္သူ၊ ျပဴ ကမ္းယံ ေယာ ထား၀ယ္ေႏွာက၊ မ်ိဳးသတၱ။
ျမန္မာသတၱဟူသည္ -
  • ျမန္မာ၊ေတာင္သူ၊ျပဴ၊ကမ္းယံ၊ေယာ၊ရခုိင္၊ထား၀ယ္။
မြန္သုံး၀ဟူသည္ -
  • မြန္သိ၊မြန္နန္း၊မြန္ညန္၊မြန္တာ။
ရွမ္းမ်ိဳးသုံးဆယ္ဟူသည္ -
  • လင္း၊သက္၊ခ်င္း၊ဂုံရင္၊ကတူ၊ျမန္၊အေက်ာ္၊ဂင္၊ရွမ္း၊ဇ၀ါ၊မ်က္ႏွာမည္း၊ကသည္း၊ေရမီးထြက္၊ကရက္၊လ၀၊ေလာ၊ပန္းေလာင္၊ တရက္၊ယြန္း၊ဓႏု၊ဘအူ၊ကရင္၊ကခ်င္၊ဂေနာ၊ေယာန္၊လ၀ုိက္၊တရုပ္၊ယုိးဒယား၊အနဲ။
ကုလားေျခာက္ဆယ္ဟူသည္ -
  • သူတယ္၊ပူရေႏၱ၊အာသံ၊ေရသူ၊ပန္းေသး၊ပဋိကၡယား၊ေနာင္လာ၊ကုလားျဖဴ၊ဘရင္ဂ်ီ၊ဘာလိ၊လ၀ီ၊သီဟုိဠ္၊သိန္း၊စႏၵာ၊ေမာပါ၊ ေဒကိုး၊နာထိုး၊ေဓာရာ၊ပစၧိမာ၊ေဘာဓ၊သုတၱံ၊ဓင္းက်ံ၊ဥျမဲ၊ဇိနပတၱံ၊ပူရံ၊သင္းတြဲ၊ေစတုတၱရာ၊သကၠတံ၊၀ိန္ရိုး၊မကၠတိ၊ဘူလီ၊မႏၱရာဇ္၊ေအာ္လံေတ၊ေအာ္လံတစ္၊ယစ္ပလစ္၊ ေဟာ္ရေတာ္၊ဇ၀ီ၊ပသီ၊ဟိႏၵဴ၊ကလယ္၊အဂၤလိပ္၊ျပင္သစ္၊ရူရွား၊ေက်းကုလား၊ဒုံးကုလား၊ေဇာ္ဂီ၊မာလီ၊ေဘာရီ၊ေသာယုတ္၊လဟုတ္၊ေဒါေရာ၊ခႏၱီ၊ဗသွ်ဴး၊တပသီ၊ဟာရီ၊လာကာ၊၀ိစၧေဒါလာ၊ေဒါရဏ၊ဘဂၤလီ၊ဗာရာဏသီ (ဇမၺဴတံဆိပ္က်မ္း)
ကရင္သုံးမ်ိဳး

ရွမ္းကရင္ =  ဤဇမၺဴဒိပ္တံဆိပ္က်မ္းတြင္ ကရင္သည္ ရွမ္းမ်ိဳးသုံးဆယ္တြင္ ပါ၀င္သည္။ တိုင္းျပည္ ခရုိင္ႏုိင္ငံ သီးျခားရွိႀကသည္ဟု ဆိုသျဖင့္ ရွမ္းျပည္ရွိ ေငြေတာင္၊ေနာင္ပုလဲ၊ႀကက္ဖိုးႀကီး၊ႀကက္ဖိုးကေလး၊ လြယ္ေကာ္ျမိဳ႕မ်ားတြင္ ကရင္နီလူမ်ိဳးေစာ္ဘြားမ်ားရွိသျဖင့္ ကရင္သုံးမ်ိဳးတို႔တြင္ ရွမ္းကရင္သည္ ဤက်မ္းႏွင့္ညီသည္။

ျမန္မာကရင္ = မွန္နန္းရာဇ၀င္တြင္ ``ကမ္းယံဟူသည္ကား သံတြဲမွစ၍ ေတာင္စဥ္ခုနစ္ခရုိင္၌ ေနေသာ သူတို႔ကိုဆိုလိုသည္´´ဟု ပါရွိသည္။
ရာဇ၀င္ခ်ဳပ္ဆရာမ်ားက ``ျပည္ျမိဳ႕အေနာက္ဘက္ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းတစ္ေလွ်ာက္၌ ေနေသာသူတို႔ကို ကမ္းယံ´´ဟု ဆုိသည္။ ျမန္မာခုနစ္မ်ိဳးတြင္ ကရင္ပါ၀င္သျဖင့္ အေႀကာင္းစုံကိုေထာက္ေသာ္ ျမန္မာကရင္ သည္ ကမ္းယံလူမ်ိဳးမွေပါက္ဖြားဆင္းသက္လာသည္။

မြန္ကရင္ = သု၀ဏၰဘူမိတုိင္းသည္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား မပြင့္ေတာ္မူမီကပင္ ကရဏၰကတိုင္း-ဟု အမည္တြင္ခဲ့သည္။ ထိုအခါက ကြင္းျပင္ေျမညီတြင္ေနထုိင္ေသာ ကရဏကတုိင္းသားတို႔ကို မြန္ဟုေခၚသည္။ ေတာ၊ေတာင္ေန ကရဏၰကတုိင္းသားလူအမ်ားကို ကရဏ္ဟုေခၚသည္။ ထို႔ေနာက္ ကာလေရြ႕ေလ်ာလာေသာအခါ ကရဏ္မွ ကရင္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေႀကာင့္ တလုိ္င္းကရင္သည္ ဤကရဏၰကတုိင္းသား ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။

သဒၵါဆရာတို႔၏အလို
သေမၼာဟ၀ိေနာဒနီစသည္တြင္ ပါေသာ ကိရာတသဒၵါကို ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ကရင္ဟုျမန္မာျပန္ ဆိုေတာ္မူႀကသည္။ အဘိဓာန္နိသွ်သစ္တြင္ ကိရာတ-ကရင္-ဟု ျမန္မာျပန္ဆိုသည္။ ( ကိရာတ > ကရ > ကရင္ )

ေသာဠႆရ႒ဒီပနီက်မ္းတြင္ လက္ျဖင့္ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္း၊ စူးထိုးျခင္းစေသာအမႈကို ျပဳ တတ္ေသာေႀကာင့္ ပါဠိဘာသာျဖင့္ ကရလူမ်ိဳးဟု ေခၚႀက၍ ေနာင္ေသာအခါ ကာလေရြ႕ေလ်ာသျဖင့္ ပါဠိပ်က္လ်က္ ကရင္-ဟု ေခၚႀကေတာ့သည္။ 
ကိုး = ကရင္ရာဇ၀င္ - ဦးပညာ ။ တိုင္းရင္းသားရိုးရာယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ထုံးစံမ်ား -ကရင္ 
 
အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)
Print Friendly and PDF

No comments:

Post a Comment

Twitter Bird Gadget