ဒီဆုိက္ဒ္ထဲက စာေတြက ၀ါသနာအရ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရးသားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြကို အရင္ကတည္းက ေတြ႔တဲ့ဆိုက္ဒ္ေတြကေန Download ဆြဲထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီကို ျပန္တင္မယ္ဆိုျပီး ရည္ရြယ္ရင္းမရွိခဲ့ပါ။ ဒါေႀကာင့္ ခုလိုျပန္တင္ျဖစ္သြားေတာ့ ယူခဲ့တဲ့ဆုိက္ဒ္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

Saturday, July 6, 2013

ေပ (ေပစာ)

E.G. F | 7:07 PM |
          ေပပင္အရြက္ကို စာေရးလို႔ရေအာင္လုပ္ၿပီး စာေတြေရးထားတာကုိ ေပစာလို႔ ေခၚတယ္။ ေပပင္ ဆိုတာကေတာ့ အိႏၵိယ၊ သီဟိုဠ္၊ ျမန္မာစတဲ့ အပူပုိင္းေဒသေတြမွာပဲ ေပါက္ေလ့ရွိပါတယ္။ သာသနာ-၄၅၀၊ အာေလာကလိုဏ္၊ သီဟိုဠ္မွာ ၀ဋၬဂါမဏိမင္းကို အမွီျပဳၿပီး ရဟန္းငါးရာတို႔က ပိဋကတ္သုံးပုံနဲ႔ အ႒ကထာ -ေတြကို ေပထက္အကၡရာ တင္ၿပီး စတုတၳသဂၤါယနာတင္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ စတုတၳသဂၤါယနာ ကို ေပါတၳကာရုဠွသဂၤါယနာလို႔ ေခၚၾကတာျဖစ္တယ္။
          တကယ္ေတာ့ ယဥ္ေက်းစေခတ္တုန္းက လူေတြဟာ မိမိတို႔အေၾကာင္း၊သမုိင္းကုိ မွတ္တမ္းျပဳႏုိင္ဖို႔ အတြက္ စာေရးနည္းေတြ၊ စာေရးကိရိယာေတြကို ရွာေဖြၾကတဲ့အခါ ေပေပါတဲ့အိႏၵိယကေတာ့ ေပနဲ႔စာေရး သား ခဲ့တာပါပဲ။ အိႏၵိယနဲ႔သီဟိုဠ္က ကညစ္ေရးေပကို အသုံးမ်ားၿပီး ေပရြက္ေပၚကို သံခၽြန္နဲ႔ေရးရတာျဖစ္ တယ္။ အဲဒီသံခၽြန္ကို ျမန္မာေတြကေတာ့ ကညစ္တံလို႔ေခၚၿပီး ေနာက္ပုိင္း မင္ေရးေပ၊ ေဆးဒါန္းေရႊခ်ေပ သို႔မဟုတ္ ဇီဇ၀ါေပေရးနည္းတို႔ကို အသုံးၿပဳၾကတယ္။ ျမန္မာ့ေပအေရးအသားကို အိႏၵိယကေနရရွိတာျဖစ္ ပါတယ္။ အေစာဆုံးအေနနဲ႔ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၀၀၀-ခန္႔(ေအဒီ ၁၇-ရာစု)က ျမန္မာ့ေပမူကို  ေတြ႔ရႏုိင္ပါ တယ္။ ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေပသည္ ႏွစ္ ၁၀၀၀-ထိ သက္တမ္းႏုိင္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာကို ဆရာ ဦးစိုးေက်ာ္သူ ျပန္ေျပာျပခ်က္အရ သိရဖူးပါတယ္။
          ေပသည္ အလ်ားတစ္ေပထိရွည္ႏုိင္ၿပီး အခ်ိဳ႕ေပေတြကေတာ့ လက္၀ါးေပၚတင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ထိ ေသးငယ္ပါတယ္။ အဲဒီေသးငယ္တဲ့ေပေပၚကို စာေၾကာင္းေရ ၂၀-အထိ ေရးၾကတာလည္း ရွိပါတယ္ ။ ေပတစ္အဂၤါမွာ ၁၂-ခ်ပ္ရွိပါတယ္။ အဲဒီ (က၊ကာ၊ကိ၊ကီ၊ကု၊ကူ၊ေက၊ကဲ၊ေကာ့၊ေကာ္၊ကံ၊ကား) ၁၂-ခ်ပ္မွာ တစ္ခ်ပ္ကို ႏွစ္မ်က္ႏွာဆိုေတာ့ အားလုံးေပါင္း ၂၄-မ်က္ႏွာ ရွိရပါမယ္။ တစ္မ်က္ႏွာကို အနည္းဆုံး ၈ -ေၾကာင္း ေရးၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ တစ္အဂၤါမွာ ၁၂၉-ေၾကာင္း ရွိရပါမယ္။ ဒါကအနည္းဆုံးကို ေျပာတာျဖစ္ ပါတယ္။ စာေရးေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့သူေတြတုိင္း တစ္ရက္ကို တစ္အဂၤါၿပီးေအာင္ ေရးႏုိင္ၾကတာမဟုတ္ ပါဘူး။ စာအေတာ္ျမင္တဲ့သူေတြမွသာ ေရးႏုိင္ၾကမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ စာတစ္ပုိဒ္ေရးလုိက္ စာအုပ္ တစ္ခါ ၾကည့္လုိက္ဆိုရင္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးလင့္သြားႏိုင္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
          ေရးတဲ့အခါမွာ လက္ညိႈး၊လက္မသာမက လက္ဆယ္ေခ်ာင္းလုံး သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အေရးပါပါတယ္။ လက္မကေတာ့ အဓိကက်ပါတယ္။ ေပစာေရးတဲ့သူဟာ ေရးေနရင္း စာလုံးမွားၿပီဆိုတာနဲ႔ မွားတဲ့စာလုံး အထဲကို ဗိႏၶဳေခၚ အေျပာက္ကေလးကို ကညစ္နဲ႔ထိုးေဖါက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါမွပဲ စာဖတ္သူက ဒါအမွား ျဖစ္တယ္ ဆိုတာသိၿပီး ေက်ာ္ဖတ္သြားမွာျဖစ္တယ္။ တစ္မ်က္ႏွာကို သုံးၾကိမ္ထက္ပိုၿပီး အမွားမခံပါဘူး။ သုံးၾကိမ္ထက္ ပိုၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီစာမ်က္ႏွာကို ဆက္မေရးေတာ့ပဲ ေပခ်ပ္အသစ္တစ္ထပ္ယူၿပီး အစကေန ျပန္ေရးၾကပါ တယ္။ အကၡရာေတြကို ကညစ္နဲ႔ေရးၿပီးရင္ အမည္းေရာင္အမႈန္႔တစ္မ်ိဳးနဲ႔ သုတ္လိမ္းပြတ္တိုက္ရပါေသး တယ္။ အိႏၵိယေပခ်ပ္ေတြဆိုရင္ ေပခ်ပ္အလယ္တည့္တည့္ကို မီးရဲရဲဖုတ္ထားတဲ့ သံစူးနဲ႔ေဖာက္ၿပီး ႀကိဳးသီ ထားၾကတယ္။ အထက္ေအာက္ ပ်ဥ္ျပားတစ္ခ်ပ္စီနဲ႔ပိတ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အေပၚဖုံး ပ်ဥ္ခ်ပ္ေပၚ အယူ၀ါဒဆိုင္ရာ ဇာတ္၀တၳဳပန္းခ်ီေတြ ေရးျခယ္ထားတတ္ၾကတယ္။
          အိႏၵိယမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံလိုပဲ ေပရဲ႕တန္ဖုိးကုိမသိလို႔ မထိန္းမသိမ္းနဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ပ်ံ႕က်ဲခဲ့ဖူး တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၈၆၀-မွာ အစုိးရက ဌာနတစ္ခုဖြင့္ၿပီး ေပစာေတြကို စုေဆာင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ လိုေဆာင္ရြက္တဲ့ သူေတြထဲမွာ အေနာက္တိုင္းပညာရွင္ေတြကပါ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးခဲ့ရတဲ့ဌာနက ၁၈၈၇-ခုမွာ မုိက္ဆုိးျပည္နယ္ ေစာ္ဘြားႀကီး မဟာရာဇာဇာ၀ူးဒီးယားမဟာဒူး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ အေရွ႕တုိင္းသုေတသန ဌာနျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ အဲဒီဌာနက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ငါးရာေက်ာ္က ေရးကူးခဲ့တဲ့ ပညာရွိ က၀ိ ႀကီး ေကာတၱိလ် (စာဏက်နီတိဆရာႀကီး)ရဲ႕ အာသာသွ်တၱရက်မ္းေပမူကို ေတြ႔ရွိခဲ့လို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကိုး = ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း(အတြဲ-၆)။ ျမန္မာသဒၵါ(ျမန္မာစာအဖြဲ႔)။ ကမၻာ့အႀကီးဆုံးစာအုပ္(လူထုေဒၚအမာ) ။    
Print Friendly and PDF

No comments:

Post a Comment

Twitter Bird Gadget