Alphazawgyiunicode v3

ဒီဆုိက္ဒ္ထဲက ေရးတဲ့စာအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဒီFontနဲ႔ေရးထားတာပါ။ အဲဒါေႀကာင့္ ဒီFontကို တင္လိုက္တာပါ ။ လိုခ်င္ရင္ ဒီမွာ ယူပါ

လက္ပံပြင့္အေတြး

(ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ပ်င္းေနတာနဲ႔ ဟိုေတြးဒီေတြး၊ အဲဒီထဲက ကုိးယိုးကားယားအေတြးတစ္ခ်ိဳ႔ကို စာစီေရးလိုက္ရျခင္းပါ။ စာေပအေထာက္ထားနဲ႔ေျဖထားတာမဟုတ္လို႔ အတည္မယူေက်းေနာ္။ ေတာ္ႀကာ ေရးတဲ့သူပါ စိတ္ေဖာက္ေနတယ္ အထင္ခံေနရဦးမယ္။ လက္ပံေတြ ပြင့္ေတာ့မယ္မဟုတ္လား စိတ္ေတြနည္းနည္းေတာ့ ေဘာင္ဘင္ခတ္တာေပါ့။)

အေမး...နတ္ျပည္မွာ စာေပရွိရဲ႔လား?
အေျဖ...နတ္ျပည္မွာ စာေပရွိပါတယ္။
အေႀကာင္းကို ရွင္းလင္းျခင္း = အရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ ၀ိသုဒၶိမဂ္ကိုေရးတုန္းက သိႀကားမင္း ဖြက္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒါကိုေထာက္ေသာအားျဖင့္ နတ္သိႀကားေတြဟာ စာေပနဲ႔လုံး၀ကင္းမေန တာကို သိလို႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရွးတုန္းက လေပၚကို သိႀကားမင္း ယုန္ရုပ္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒါကိုေထာက္ရင္လဲ စာေပနဲ႔အဆက္သြယ္ရွိတယ္ဆိုတာကို သိႏုိင္တယ္။ ဘာေႀကာင့္လဲ? ေရွးအလြန္က်တဲ့ စာေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ စာလုံးေတြက အရုပ္ပုံသ႑ာန္ေတြျဖစ္တယ္။ ဥပမာ.. ေရွးေခတ္အိႏၵိယစာေတြ၊ ပုဂံေခတ္ ေလးေဒါင္းသ႑ာန္ စာတြ၊ တျခား ရုပ္ပုံစာေတြက သာဓကျဖစ္တယ္။

တစ္ခုရွိတာက နတ္စာေပတုိးတက္မႈက လူေတြလိုေျပာင္းလဲမေနဘူးဆိုရင္ နတ္စာေပေတြက Death language ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ အဲဒါေႀကာင့္လဲ နတ္ေတြက လူ႔ျပည္ကို အလာနည္းတာျဖစ္ႏုိင္တယ္။ လာခဲ့မယ္ဆုိရင္လဲ ကမၻာသုံးအဂၤလိပ္စာ၊အဂၤလိပ္စကားမတတ္နဲ႔ ယုတ္စြအဆုံး ျမန္မာစကားလဲတတ္မွာမဟုတ္လို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာင္ လာဖို႔ခက္ပါတယ္။

နတ္ေတြ စာေပအားနည္းပုံနဲ႔ပတ္သက္ျပီး တစ္ခါက တကၠသိုလ္မဂၢဇင္းတစ္ခုမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ လူ႔ျပည္မွာရွိတဲ့ သာသနာ့တကၠသိုလ္ကို သိႀကားမင္းက တက္ခ်င္လြန္းအားႀကီးလို႔ လာေလွ်ာက္သတဲ့။ အဲဒီေတာ့ သိႀကားမင္းကို `ဒီအတိုင္းေတာ့ တက္လို႔မရဘူး၊ ဒီတကၠသိုလ္ကို တက္ခ်င္ရင္ အႀကီးတန္းေအာင္ရမယ္၊ အဂၤလိပ္စာ၊ပါဠိ၊ျမန္မာ၊သဒၵါေတြ အဘိဓမၼာေတြ ၀ိနည္းေတြ တတ္ထားရတယ္။ အဲဒီေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ခ်င္ရင္ ၀င္ခြင့္သင္တန္းအရင္တက္လိုက္ဦး၊ အဲဒါျပီးမွ ၀င္ခြင့္ေျဖပါ၊ ေအာင္ရင္ေတာ့ တက္ခြင့္ရမယ္-လုိ႔ ၀ုိင္းရွင္းျပရတယ္။ အဲဒီလုိရွင္းျပေတာ့မွ သိႀကားမင္း စိတ္ညစ္ျပီး နတ္ျပည္ျပန္ေျပးသြားသတဲ့။ သူမွ အဲဒါေတြ နားမလည္တာကိုး၊ အဲဒါေႀကာင့္ ေျပာပါတယ္။ နတ္ျပည္မွာ စာေပတိုးတက္မႈ လူ႔ျပည္ေလာက္ မျမင့္ဘူးဆိုတာကိုေပါ့။

ေနာက္ပုိင္းမွာ လူ႔ျပည္ကေန ေခတ္ပညာတတ္ စာေပ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြက နတ္ျပည္ကိုေရာက္သြားႀကလို႔ ေခတ္ပညာေရး အားနည္းတဲ့နတ္ေတြကို ျပန္သင္ေပးမယ္ဆုိရင္ နတ္ေတြ စာေပတိုးတက္လာျပီး လူ႔ျပည္အလာမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုအလာမ်ားရင္ လူ႔ျပည္အတြက္ အားတက္ဖြယ္တစ္ခုျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ လက္ရွိနတ္ျပည္အေျခေနကေတာ့ စာေပသိပ္တိုးတက္ပုံမေပၚေသးပါဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ေသျပီး နတ္ျပည္ေရာက္တဲ့အခါ လူ႔ျပည္ျပန္လာခ်င္ရင္ အရင္ဆုံး စာေပ၀ါသနာပါဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရွးရိုးႀကီးေတြ မျဖစ္ဖို႔လဲလိုတယ္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုရင္ စာေပေတာ့တတ္ပါရဲ႔ နတ္ျပည္ေရာက္လို႔ ပညာေရးအားနည္းတဲ့နတ္ေတြကို ပညာျပန္လည္မသင္ေပးပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနႀကမယ္ဆို ခင္ဗ်ားတို႔နတ္ျပည္သြားတာ နတ္ေတြအတြက္ ပညာေရးဘက္ကႀကည့္ရင္ အားရစရာမရွိဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက စာေပ၀ါသနာပါတဲ့ ေခတ္ပညာတတ္ေတြ နတ္ျပည္မ်ားမ်ားေရာက္ဖို႔လိုတယ္။ ဒါမွ ျမန္မာႏုိင္ငံက ကမၻာေရာ စႀကာ၀ဠာမွာပါ ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္။ ကမၻာသုံးျမန္မာစကား၊ ျမန္မာစာျဖစ္လာလိမ့္မယ္။

တစ္ဆက္တည္းေျပာရရင္ ငရဲျပည္မွာလဲ စာေပရွိတယ္လို႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ တကယ္လို႔ မရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္ ငရဲမင္းႀကီးရဲ႔ ေပ၊ပရပိုဒ္ေတြက ဘာစာမွမေရးထားသလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႔ငရဲသားေတြကေတာ့ အျပစ္ႀကီးလြန္းလို႔ ဒါရုိက္ဒယ္အုိးထဲ ကန္ခ်ခံရရင္ လူ႔ဘ၀ကဘာသာစကားနဲ႔ ေအာ္ႀကငိုႀကရမွာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ငရဲျပည္ကဘာသာစကားကို သူတို႔မွမတတ္ထားႀကတာပဲကိုး။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ငရဲက်မယ့္သူေတြကို ယမမင္းက ေခၚယူေမးျမန္းေလ့ရွိပါတယ္။ ေမးျမန္းခံရတဲ့ ငရဲခံမယ့္သူေတြကို စကားျပန္နဲ႔ေမးတာလား ငရဲဘာသာစကားသင္တန္းတက္ျပီးမွ ေမးျမန္းတာလားဆိုတာ ကိုယ္ေတြလဲ မမွတ္မိေတာ့လို႔ ေရးမျပႏုိင္တာ သမုိ္င္းအတြက္ နစ္နာခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါေႀကာင္း....။

(ထပ္ျပီးသတိေပးမယ္ေနာ္...အတည္မယူေႀကး)

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)

နယ္ခ်ဲ႔ပုံျပင္

တစ္ခါတုန္းက ဂဂၤါျမစ္၊ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္မွာ ေညာင္ခ်ဥ္ပင္တစ္ပင္ရွိသတဲ့၊အဲဒီေညာင္ခ်ဥ္ပင္ရဲ႕ သစ္ေခါင္းထဲမွာ ကံမေကာင္းအေႀကာင္းမလွလို႔ ေျခသည္းလက္သည္းေတြကေႀကြ၊ မ်က္စိကလဲ ကန္းေနျပီျဖစ္တဲ့ ဇရဒၢ၀ဆိုတဲ့လင္းတႀကီးတစ္ေကာင္ေနထုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေညာင္ပင္မွာေနႀကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြက သူ႔ကိုသနားလြန္းလို႔ သူတို႔ရွာေဖြရလာတဲ့ အစာေတြထဲက အစာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ခြဲေ၀ေပးကမး္ႀကပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဒီဃကဏၰလို႔ေခၚတဲ့ ေႀကာင္တစ္ေကာင္က ငွက္ေတြကိုစားဖို႔အတြက္ ေညာင္ခ်ဥ္ပင္ကိုေရာက္လာခ့ဲပါေတာ့တယ္။ငွက္ေလးေတြကလဲ ေႀကာင္ႀကီးကိုျမင္ တဲ့အတြက္ ေႀကာက္လြန္းတာေႀကာင့္ ညံညံစီစီေအာ္ျမည္ႀကပါတယ္။ငွက္ေတြရဲ႕ေအာ္ျမည္သံကိုႀကားရတဲ့ လင္းတဟာ ခုလာေနတာဘယ္သူလဲလို႔ေမးလိုက္တဲ့အခါ လင္းတ ႀကီးကို ျမင္လုိက္ရတဲ့ေႀကာင္ဟာ - ငါေတာ့ေသေတာ့မွာပဲ ေသေဘးကို ငါေႀကာက္ေသာ္ျငား ႀကဳံလာမယ့္ေဘးကိုေတာ့ သင့္သလိုလုပ္လုိ္က္တာေပါ့ သူ႔လက္ကလြတ္မွာလဲမဟုတ္ တာေႀကာင့္ ျဖစ္လိုရာျဖစ္ေစ အယုံသြင္းျပီး ရင္းႏွီးေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့အႀကံနဲ႔ အနားကိုကပ္ကာ ကၽြန္ေတာ္က ေႀကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လင္းတက သင္ထြက္သြားပါေတာ့ သင္မထြက္သြားလ်င္ သင့္ကိုသတ္မိပါလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာဆိုႏွင္ထုတ္ပါတယ္။ ေႀကာင္ႀကီးရဲ႕ျပန္လည္ေျပာဆိုစကားေတြကေတာ့ - ကၽြန္ေတာ့စကားကိုနားေထာင္ပါဦး၊ ကၽြန္ေတာ့စကားကို နားေထာင္ျပီးခါမွ သတ္ထိုက္မသတ္ထုိက္ကိုဆုံးျဖတ္ပါ။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို အမ်ိဳးဇာတ္ေႀကာင့္ သတ္ထို္က္ပါရဲ႕လား အေႀကာင္းျခင္းရာကို ေသခ်ာသိျပီးမွသာ သတ္ထုိက္သည္ ပူေဇာ္ထုိက္သည္ကို ျပဳသင့္ပါတယ္လို႔ ေျပာဆိုပါတယ္။

အဲဒီအခါ လင္းတက ေျပာစမ္းပါဦးဟု အခြင့္ေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ ေႀကာင္ႀကီးက ငါဟာဂဂၤါျမစ္မွာ ေရခ်ိဳးေလ့ရွိပါတယ္။ သက္သတ္လြတ္ကိုလဲ စားေလ့ရွိပါတယ္။ ျမတ္တ့ဲအက်င့္ကုိ က်င့္ေလ့ရွိပါတယ္။ စျႏၵာယဏအက်င့္ကို က်င့္ပါတယ္။ သင္သည္ တရားကိုသိျပီးတရားႏွင့္အညီက်င့္တယ္ သူတို႔ရဲ႕ယုံႀကည္ရာျဖစ္တယ္လို႔ ငွက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့ကိုသင့္ေႀကာင္း ခ်ီးမြမ္းေလ့ရွိပါတယ္။ အတတ္ပညာ၊အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ကၽြန္ႏုပ္ထက္ျမတ္တဲ့အရွင့္ထံမွ တရားနာယူဖို႔ရန္ လာေရာက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလာခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့ကို သတ္ခ်င္တာ သင္တို႔လိုတရားသမားေတြရဲ႕ ဧည့္၀တ္ႀကိဳဆိုမႈပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါရေစ မိမိအိမ္ကို လာတယ္ဆိုရင္ ရန္သူပင္ျဖစ္ပါေစ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ဧည့္၀တ္ကို ျပဳရပါတယ္။ သစ္ပင္ဟာ မိမိကို ခုတ္လွဲမယ့္သူကိုေတာင္ အရိပ္မေပးပဲမေနပါဘူး၊ ဧည့္၀တ္ျပဳစရာ ဥစၥာမရွိဘူးဆိုရင္ေတာင္ ႏွစ္လိုဖြယ္စကားနဲ႔ ဧည့္သည္ကိုပူေဇာ္ရပါတယ္။ ဘာ့ေႀကာင့္လဲဆုိရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ အိမ္မွန္ပါလ်င္ ထုိင္စရာျမက္အခင္း အပန္းေျဖစရာအရပ္ ေသာက္ေရသုံးေရ ခ်ိဳေအးေသာစကား အဲဒီေလးခုရွိရပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းေတြဟာ ဂုဏ္မဲ့တဲ့သူေတြအေပၚေသာ္မွ သနားတတ္ႀကပါတယ္။ ဥပမာ လ-ဟာ အလြန္ေအာက္တန္းက်တဲ့ စ႑ာလရဲ႕အိမ္ပင္ျဖစ္ပါေစ အရိပ္ကိုမက်ပဲမေနသလိုပါပဲ။ အမ်ိဳးျမင့္သူရဲ႕အိမ္ကို အမ်ဳိးနိမ့္တဲ့သူ ေရာက္လာပါေစ ထို္က္သင့္သေလာက္ ပူေဇာ္သင့္ပါတယ္။ ဧည့္သည္ဆိုတာ နတ္ပါပဲ။

အဲဒီစကားေတြကို ေႀကာင္ကေျပာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ လင္းတက - ေႀကာင္ဆိုတာအသားစားသတၱ၀ါပါပဲ၊ ဒီသစ္ပင္မွာလဲ ငွက္ကေလးေတြေနေနႀကပါတယ္။ အဲဒါေႀကာင့္သာ ငါသင့္ကိုႏွင္ထုတ္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္လို႔ဆိုလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေႀကာင္ဟာလက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမကုိထိလ်က္ နားႏွစ္ဖက္ကိုပိက္ရင္း ပါးစပ္ကလဲေျပာဆိုတာက ငါဟာတရားက်မ္းဂန္ကို ႀကားနာရတာေႀကာင့္ တပ္မက္မႈကင္းပါတယ္။ က်င့္ႏုိင္ခဲတဲ့ စျႏၵာယဏအက်င့္ကိုလဲ က်င့္ပါတယ္။ က်မ္းစာအေစာင္ေစာင္မွာ ျငင္းခုံမညီညြတ္ျခင္း မညွင္းဆဲျခင္းဟာျမတ္တဲ့တရားလို႔ ဆိုပါတယ္လို႔ ျပန္လည္ေျပာဆိုကာ လင္းတကုိအယုံသြင္းျပီး သစ္ေခါင္းမွာေနထိုင္သြားပါေတာ့တယ္။

ရက္ေတြႀကာလာတာနဲ႔အမွ် ေႀကာင္ဟာငွက္ကေလးေတြကို သတ္စားျပီး သစ္ေခါင္းထဲယူငင္စားေသာက္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔ရဲ႕သားငယ္ေတြစားေသာက္တာ ခံရတဲ့ငွက္ေတြက ေအာ္ျမည္ႀက ပါေတာ့တယ္။ ေႀကာင္ကအေျခေနမဟန္မွန္းသိတဲ့အတြက္ ခ်က္ခ်င္းထြက္ေျပးသြားပါေတာ့တယ္။ အေႀကာင္းျခင္းရာကို စုံစမ္းႀကတဲ့အခါ သစ္ေခါင္းထဲမွာ ငွက္ရုိးေတြကို ေတြ႔သြားႀက ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ငွက္ေတြက ငါတို႔ရဲ႕သားငယ္ေတြကိုသတ္စားတာ ဒီေက်းဇူးမသိတတ္တဲ့ လင္းတျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ျပီး လင္းတကိုသတ္လို္က္ႀကပါေတာ့တယ္။

သင္ခန္းစာကေတာ့ = မိမိမသိတဲ့အမ်ိဳးအႏြယ္အက်င့္ရွိတဲ့သူကို ေနရာမေပးသင့္ေႀကာင္း ေႀကာင္ရဲ႕အျပစ္ေတြေႀကာင့္ အယုံလြယ္တဲ့လင္းတအသတ္ခံရေႀကာင္း သင္ခန္းစာယူရပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ = အထက္ပါစာမ်ားကို ကာလီဒါသေရးတဲ့ ဟိေတာပေဒသမွ မ်က္မျမင္လင္းတ၊ေႀကာင္ႏွင့္ငွက္မ်ား၀တၳဳကို ျပန္လည္ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ စာသြားအယူအဆမွားယြင္းပါက မိမိအျပစ္သာျဖစ္ပါသည္။ မိမိႏွင့္သင့္ေလ်ာ္သလိုသာ သင္ခန္းစာယူေစလိုသည္။ဟိေတာပေဒသနိႆယကိုႀကည့္ျပီးေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)

အေမဆိုသည္မွာ

စံျပေမတၱာကုိ ေဖာ္ထုတ္ေသာအခါ မိခင္က သားသမီးအေပၚ ထားသည့္ေမတၱာကုိ ဥပမာေပးၾကသည္။ ကမၻာေလာကၾကီးသည္ ေမတၱာအေစးျဖင့္ကပ္ထားသည္ျဖစ္သည္။
မိဘက သားသမီးအေပၚ ေမတၱာထားသည္၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမခ်င္းလည္း
ေမတၱာထားၾကသည္၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားလည္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးေမတၱာထားၾကသည္၊ လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းလည္း ေမတၱာထားၾကသည္၊ လူလူခ်င္းထားၾကသည့္ေမတၱာမ်ားအနက္ မိခင္က သားသမီးအေပၚထားသည့္ေမတၱာသည္ အားအရွိဆုံးျဖစ္သည္။ ဖခင္ကသား
သမီးအေပၚထားသည့္မေတၱာႏွင့္ပင္မတူေပ။

အမိေက်းဇူးသည္ ျပည္သူျပည္သားသတၱ၀ါအမ်ားတုိ႔ မွီခုိအားထားရာ
တုိင္းႏုိင္ငံထက္ပင္ ပုိမုိျမင့္ျမတ္သည္။

အနစ္ခံျခင္း၊ အသက္ကုိပင္ေပးေ၀လုိျခင္းစေသာ ကုိယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္ေသာ
အခ်စ္ေၾကာင့္ မိခင္ေမတၱာသည္ ေရွ႔ဆုံးမွေနရာယူခဲ့သည္။

မိခ်စ္သား၊ျမားဆိပ္ေျပ၊ ေရႊအုိးထမ္း၊ မ်က္ကန္းျမင္၊ ျပည္ေတာ္၀င္ေလာ့၊
မိခင္သစၥာမူေလျပီ။

အထက္ပါစာသားတို႔ကို တစ္ေနရာရာမွ ေတြ႔ရွိခဲ့ပါသည္။  ေရးသူမမွတ္မိေတာ့သျဖင့္ ဤအတိုင္း ေရးလုိက္ရပါသည္။

ရွင္ေတဇိႏၵ(ဘားအံ)

ငွက္ႏွင့္လူသား

ေျခေထာက္ကိုမထိန္းႏိုင္သျဖင့္
ငွက္တို႔သည္ ပုိက္ကြန္၌မိႀက၏။
လွ်ာကိုမထိန္းႏုိင္သျဖင့္
လူတို႔ အႏၱရာယ္ကိုျငိႀက၏။ (ေဖျမင့္)

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)

သူေတာ္ႏွင့္မသူေတာ္

သူေတာ္ေကာင္းအက်င့္သည္ အမ်ားစိတ္ကိုႏွစ္သက္ေစ၏၊
မသူေတာ္၏စိတ္ကိုမႏွစ္သက္ေစႏုိင္။
မသူေတာ္အက်င့္သည္ အမ်ားစိတ္ကိုပ်က္စ၏၊
သူေတာ္ေကာင္း၏စိတ္ကိုမပ်က္ေစႏုိင္။
သူေတာ္ႏွင့္မသူေတာ္သည္ ေရွးအႀကာင္းကံလည္းေ၀းသည္။
ယခုအက်င့္လည္းေ၀းသည္။ ေနာင္လားရာဂတိလည္းေ၀းသည္။ (ပထမေရႊက်င္ဆရာေတာ္)

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)

ေယာက်္ားအာဇာနည္

ဒုလႅေဘာ ပုရိသာ ဇေညာ၊ န ေသာ သဗၺတၳ ဇာယတိ။
ယတၳ ေသာ ဇာယတိ ဓီေရာ၊ တံ ကုလံ သုခေမဓတိ။

ေယာက်ာ္းအာဇာနည္ကို ရခဲပါတယ္။ ေနရာတိုင္းတြင္ မေပၚေပါက္တတ္။ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါကလည္း ထိုအရပ္ေဒသအဖို႔ ခ်မ္းသာရာခ်မ္းသာေႀကာင္းျဖစ္၏။ ( ဓမၼပဒ ဗုဒၶ၀ဂ္ )

အရွင္က၀ိႏၵ(ေခ်ာင္းဆုံ)

ရာျပည့္ဆရာေတာ္မ်ားႏွင့္ေရႊက်င္

အင္ႀကင္းခက္ႀကိဳင္း ေရႊက်င္ဂိုဏ္း-လို႔ အလြယ္မွတ္ပါ။ ၁၂၂၂-ခု၊ ရတနာပုံျမိဳ႕တည္ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္တြင္ စစ္ကိုင္းတုိင္း၊ေရႊဘုိခရိုင္၊၀က္လက္အနား ေရႊက်င္ရြာဇာတိ ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္ဇာဂရ မေထရ္မွ စတင္တည္ေထာင္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္း စတင္လွဴေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေရႊက်င္သာသနာ အတြက္ ေက်ာင္းေတာ္က မႏၱေလးေတာင္ေျခရဲ႕ ေျမာက္အနားက မဟာဓမၼိကာရာမ ေရႊက်င္တုိက္မႀကီး ဆုိတာပါပဲ။
`
ေရႊက်င္ရာျပည့္သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္သုံးပါးရွိခဲ့သည္။
၁။စံကင္းဆရာေတာ္။ ေရႊက်င္န၀မေျမာက္ဆရာေတာ္ျဖစ္သည္။ ၁၂၃၂-ခု၊နတ္ေတာ္လျပည့္ေက်ာ္ ၆ရက္၊ အဂၤါေန႔တြင္ စစ္ကိုင္း၊လင္းယဥ္ရြာတြင္ ဖြားျမင္သည္။ အဘိဓဇဘြဲ႔ရသည္။ သက္ေတာ္၁၀၁-၇လ-၄ရက္ ရွည္ေတာ္မူ၍ ၁၃၃၄၊ ပထမ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁၀ရက္တြင္ လြန္ေတာ္မူသည္။

၂။မဟာ၀ိသုဒၶါရုံ ေႀကးျမင္ဆရာေတာ္။ ဧကာဒသမေျမာက္ေရႊက်င္ဆရာေတာ္္ျဖစ္သည္။ ၁၂၄၇၊ ျပာသုိ လျပည့္၊ အဂၤါေန႔တြင္ ၀မ္းတြင္းျမိဳ႕၊ သာဖန္းရြာတြင္ ဖြားျမင္သည္။ အဂၢမဟာပ႑ိတဘြဲ႔ရသည္။ သက္ေတာ္ ၁၀၃-၁၀လ-၂၀ရက္ ရွည္ေတာ္မူသည္။ ၁၃၅၁၊ နတ္ေတာ္လဆန္း ၅ရက္တြင္ လြန္ေတာ္မူသည္။

၃။ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္။ ဒြါဒသမေျမာက္ေရႊက်င္ဆရာေတာ္ျဖစ္သည္။ ၁၂၅၅၊ နတ္ေတာ္လဆန္း ၇ရက္၊ ႀကာသာပေတးေန႔တြင္ ဧရာ၀တီတုိင္း၊ ေလးမ်က္ႏွာျမိဳ႕တြင္ ဖြားျမင္သည္။ အဘိဓဇဘြဲ႔ရသည္။ သက္ေတာ္ ၁၀၁-၇လ-၄ရက္ ရွည္ေတာ္မူသည္။ ၁၃၅၇၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁ရက္တြင္ လြန္ေတာ္မူသည္။